Verstoppertje

Vandaag hebben mama en ik weer heel wat te verduren gehad hoor. Er was weer zo'n standaard controlebezoekje bij de verloskundige. Hup, de hele familie weer gezellig op stap om te horen of ik goed groei, er goed bij lig, mijn hartje klopt en of ik me aan de regels houd.
Nou groeien gaat als kool. Mevrouw de stagiaire en de verloskundige waren het er samen over eens dat ik bovengemiddeld groot was. Of ik vaktaal: een weekje groter, en een weekje is in gewicht behoorlijk veel, haha. Mijn ligging leek in eerste instantie wat dubieus. Reden genoeg voor de verloskundige om mij nog iets hardhandiger aan te pakken dan de zachte handjes van de stagiaire in eerste instantie hadden gedaan. Waar was mijn hoofdje nou? Mijn kontje zat tegen mama haar maag, mijn rug rechts van boven naar beneden, mijn beentjes links van boven naar beneden, dus je zou denken: hoofdje onder. Na een poosje zoeken en wat vreemde adem in en adem uit taferelen van mama hadden ze dan toch mijn hoofdje te pakken: verstopt ver achter in de buik. En omdat dit nou juist voor de stagiaire een belangrijk leermoment was deden we het nog een keertje over. Auw! Wat een geknijp en geduw....mama moest er zelfs even van slikken.
Mijn hartje klopte mooi, maar ik dook wel steeds weg hoor! Ik dacht: mij krijgen ze niet meer te pakken.
Mama kreeg nog als mededeling dat haar baarmoeder uitzonderlijk hoog gepositioneerd was (dat vermoeden hadden we al gezien de grootverpakkingen rennies die er door heen gaan). Als afsluiter nog even een lekker prikje in de bil met antistoffen, zodat ik straks geen last heb (en mama ook niet) van het AB negatieve bloed dat door haar aderen stroomt. Mijn zus Miloe vond het prikje bijzonder interessant en wilde niets missen. Met haar neusje bovenop mama kon ze alles goed volgen. De stagiaire deed het keurig!
kusje