Hoor ik 4 weken geleden voor het eerst iets over mijn schouderbreukje, komt er vandaag iets in het nieuws over een navelbreukje, mijn navelbreukje! Wat is dat toch met al die breukjes? Iedere keer als ik met mama naar het controlebureau voor ukkies ga is kom ik terug met een breukje. Je zou bijna denken.....
Maar goed, ook dit verhaal is weer onschuldig en lost zich vanzelf (en niet geheel onbelangrijk: zonder pijn) op voor mijn derde levensjaar, althans, in 90% van de gevallen.
Wat we daar verder hebben gedaan? Ik heb vooral lief gelegen, geluisterd en gelachen naar de mevrouw die aan me zat te frummelen. Vervolgens heb ik ook ALLES BIJ ELKAAR GESCHREEUWD nadat ze in zowel mijn rechter als linkerbeen een DIKKE VETTE NAALD PRIKTE, zonder pauze, achter elkaar. Wat een geweld wordt de mens toch aangedaan! Gelukkig mocht ik snel de kamer verlaten, kleertjes weer aan en lekker met mama mee de auto in, want nog 10 minuten in dat vreselijke, bloedhete gebouw en ik was ontploft van ellende. En dan overdrijf ik niet, zo rood als ik aan liep, daar is een tomaatje niets bij!
Verder was ik in orde, althans als ik zo rond de 4 of 5 maanden zou zijn. Met mijn 6,7 kilo zit ik ver boven de groeicurve, en 60 centimeter lang is ook pas nodig als ik 18 weken ben (en niet 8 weken). Mijn zus bijvoorbeeld woog pas 7 kilo toen ze 4 maanden was. Ze is natuurlijk klein van stuk dus qua lengte geen goed vergelijk, maar toch was zij pas met 4,5 maanden 60 cm. Zou ik besmet zijn met het Vinken-virus en net zo'n reus worden als ome Wim of Ome Gert, opa's broers? Haha, als ik de twee meter haal, dan ga ik op boksen hoor, ik vind het namelijk nu al leuk om tegen het pluche balletje aan te boksen dat, heel toepasselijk, in de box hangt. Dat kan toch allemaal geen toeval zijn? Mijn eerste breukjes heb ik tenslotte ook al in de pocket!
Kelso
Geen opmerkingen:
Een reactie posten