Hoi!

Hmmm, nu mijn zus (via mama) weer zo actief op haar weblog is kan ik natuurlijk ook wel even wat sterke verhalen de revue laten passeren.

Ik heb natuurlijk ook heus niet stilgezeten. Ja, de eerste maanden van mijn leven, maar daarna in een rap tempo wat schade ingehaald. En je gelooft me zeker niet als ik zeg dat ik tot drie kan tellen, een aap na kan doen, door de kamer kan rennen, zelfs mijn broek uit kan doen, kan knipogen en uit een beker kan drinken. Allemaal belangrijke zaken voor later! Papa en mama hebben echt hun best gedaan om me zo lang mogelijk lekker babyachtig te houden (met kuifje, dottige rompertjes, tuttige troetel praat en ander baby gedoe, maar ik heb al die tijd meer waarde gehecht aan mijn grote voorbeeld: MILOE. Wat kan je van haar veel leren. Springen, klauteren, stoeien, schreeuwen, lomp en onhandig door de kamer stieren en vooral flink de boel op stelten zetten. Haha, niemand vindt het zo geweldig als wij zelf. Moest er wat voor oefenen en ik bezorg regelmatig mensen een hartverzakking door iets spannends te doen, maar het komt uiteindelijk altijd goed. Tja, moet wel zeggen dat de bulten en schrammen niet op 1 hand te tellen zijn en dat we al aan de derde tube bultenzalf begonnen zijn, maar hee: zo word je wel een stoere kerel.

Toch is het misschien wel aardig om wat terug te blikken. Is natuurlijk gebruikelijk aan het eind van een jaar, maar in dit geval ook wel goed om jullie er van te overtuigen dat er in mij ook wel een ware snoezige dreumes schuilt.

Zo ben ik bijvoorbeeld al sinds drie maanden klant bij de Goudvisjes, Ja, daar zat Miloe ook! Alleen zij vond het in het begin veel leuker om alleen achter gelaten te worden bij vreemden. Pfff, wat stom van papa en mama dat ik daar steeds zo met mijn rugzakje naar toe wordt gebracht. Gelukkig heb ik inmiddels een band met juf Linda en juf Monique, dus nu huil ik niet meer bij het afscheid. Maar och, dat was wennen.

Ik heb ook een leuk krullenbollenvriendje: GIJS. Hij zat ook aan het zwembad in Italie en komt nu wel eens met zijn papa, mama en zus Sam op bezoek. Heel gezellig, want wij zijn even groot, even klein, lief en ondeugend. Ik speel graag met hem. Op de foto zie je ons lachen!

En ik kan grappige truckjes: termen als centjes verdienen, knipogen en wat doet een leeuw vliegen door de kamer. En als we eenmaal beginnen aan het hele riedeltje, doe ik alle truckjes achter elkaar, door elkaar en nog eens. Haha, ik kan niet meer stoppen. Maar daar heb ik vaker last van. Niet al te druk, maar wel druk soms hoor.

En praten he. Dat vind ik nu ook leuk. Anderhalf jaar lang heb ik mijn mond gehouden en alleen gehuild als ik een enorme behoefte had aan melk, dagelijks 10 tot twaalf maal. Nu ik er zeker van ben dat ik mijn litertje wel krijg per dag durf ik ook dankwoorden en andere dingen uit te spreken. Zo'n tien woorden omvat mijn woordenschat nu. Ik zeg op, heet, aap, een-twee-drie, dora, papa, mama, daag, boom en au. Best aardig toch? Dat Miloe op dezelfde leeftijd als zei: papa kom, we gaan broodje eten, dat is leuk voor haar hoor. Ik doe het in mijn tempo.

Ik heb trouwens een vriendinnetje. Met haar ga ik denk ik trouwen, als dat mag van haar papa en mama. Ze heet Emmy, is lief, heeft blauwe oogjes en is ook altijd 's nachts wakker. Dat is toch reuze gezellig? We begrijpen elkaar en volgen elkaar. Zij geeft mij mijn fles melk, ik ga naast haar staan en kijk haar aan, heel lief. Wij horen bij elkaar.

Verder heb ik een leuk leventje. Miloe is mijn liefste zus. Zij zorgt ook heel goed voor mij. Ik denk dat papa en mama best eens een weekendje weg kunnen, dan komt het hier heus wel voor mekaar. Ik houd van spelen met mijn vis-puzzel, gooien met de pluche bal en torentjes maken. Verder wandel ik graag met Miloe haar roze buggy, speel ik met haar roze tasje en draag ik mama haar armbanden. Beetje dubieus nu he, maar ik vind roze gewoon leuk. En Emmy!

Vorige week buisjes gehad. Dat was stom zeg. Moest op schoot bij papa in een gekke groene jas met een bandje om mijn pols en kreeg een raar kapje op mijn mond. En toen voelde ik het: ik verloor controle over mezelf. Omdat ik daar niet van houd ging ik tegen stribbelen, heel lang. Toen ik na een paar minuten weer wakker werd was ik nog steeds heel boos. Het buisje zat er in, maar ik was niet blij. Papa ook niet, want een uur lang met een huilend kind op je arm in een stampvolle uitslaapkamer is niet grappig. En van het infuus heb ik blauwe knokkeltjes! Ik hoop dat ik nooit meer buisjes hoef.

Kelso